قسمت اول :مریم رحمانی؛ زنی که با یک دست و کلیه‌ی پیوندی، پنج طلای جهان را فتح کرد

پرواز با یک دست؛ وقتی اراده قوی‌تر از تمام دردهای جهان است

اگر بخواهیم فهرستی از سخت‌ترین آزمایش‌های روزگار برای یک انسان بنویسیم، شاید نام بردن از یکی‌دو موردش هم نفس آدم را بند بیاورد: ابتلا به بیماری خودایمنی در کودکی، از کار افتادن هر دو کلیه، روزهای بی‌پایان کما، دیالیزهای فرساینده، از دست دادن یک دست و تجربه تلخ رد پیوند!

اما برای «مریم رحمانی»، متولد اصفهان، این‌ها سناریوی یک فیلم سینمایی خیالی نبودند؛ صفحه به صفحه زندگی واقعی‌اش بودند. دختری که در سن ۱۱ سالگی ناگهان با بیماری خاموش «لوپوس» روبه‌رو شد؛ بیماری‌ای که با بیرحمی به کلیه‌هایش زد و هر دو را از کار انداخت. روزهایی آمد که مریم به کما رفت و بعد از آن، ۲ سال تمام مونس شب و روزش دستگاه دیالیز شد.

ماجرا به همین‌جا ختم نشد. در همان روزهای سخت نوجوانی، عفونت شدید عروق خونی ناشی از تزریق‌های مکرر و دیالیز، پزشکان را مجبور کرد دست چپ او را از مچ قطع کنند. تصورش هم دشوار است: دختر نوجوانی که همزمان با نارسایی کلیه و معلولیت جسمی روبه‌رو شده است.

پیوند، رد پیوند و شروع دوباره از صفر

در ۱۴ سالگی با یک پیوند کلیه از فرد مرگ‌مغزی، امید دوباره به زندگی‌اش برگشت؛ اما سال‌ها بعد، کابوس رد پیوند سراغش آمد. کلیه از کار افتاد و مریم دوباره به نقطه صفر، یعنی تخت دیالیز برگشت. خیلی‌ها در این مرحله ممکن بود تسلیم شوند و بگویند «دیگر نمی‌کشم»، اما او منتظر ماند، جنگید و پیوند دوم کلیه را هم با موفقیت پشت سر گذاشت.

چرا بدمینتون؟ ایستادن در زمین با یک دست و یک کلیه پیوندی!

شاید بپرسید کسی که کلیه پیوندی دارد و یک دستش هم قطع شده، اصلاً چطور سراغ ورزش حرفه‌ای می‌رود؟ آن هم رشته‌ای مثل بدمینتون که تمامش سرعت، جهش و حفظ تعادل است!

مریم رحمانی از سال ۱۳۸۸ راکت را به دست راستش گرفت. او می‌دانست بدمینتون برخورد مستقیم با حریف ندارد، پس کلیه پیوندی‌اش از ضربه در امان است؛ اما حفظ تعادل تنها با یک دست و دویدن‌های سریع، یک معجزه ورزشی می‌خواست. او معجزه را ساخت:

در مسابقات جهانی مالاگا ۲۰۱۷ (اسپانیا) با شکست رقبایی از بریتانیا، هلند و ژاپن ۲ مدال طلای انفرادی و دونفره گرفت و ستاره ایران شد.

در مسابقات جهانی سوئد، آفریقای جنوبی و آرژانتین درخشید و در مجموع ۵ مدال طلا و چندین نشان رنگارنگ جهانی را به سینه زد.

او سال‌ها بعد حتی در مسیر دشوار مهاجرت و پناهندگی در آلمان، دست از راکت نکشید و با عضویت در تیم ملی پیوند اعضای آلمان، دوباره بر سکوی قهرمانی جهان ایستاد.

پیام مریم به همه ما: در حباب شیشه‌ای حبس نشوید!

مریم جمله‌ای دارد که باید با طلا نوشت و بالای تخت هر بیمار دیالیزی یا پیوندی نصب کرد:

داستان او به ما یادآوری می‌کند که حتی اگر یک پیوند پس بزند، یا حتی اگر بخشی از بدنمان را از دست بدهیم، تا وقتی نبض زندگی می‌زند، همیشه راهی برای قهرمان شدن وجود دارد.

حرف آخر:

شاید ما قهرمان‌هایِ مدال‌دار یا نویسنده‌های مشهور نباشیم، اما همه ما یک «قهرمانِ زیستِ روزمره» هستیم. هر بار که داروی‌تان را سر وقت می‌خورید، هر بار که با وجود بی‌حوصلگی، به پیاده‌روی می‌روید یا یک روز کاریِ سخت را پشت سر می‌گذارید، دارید یک داستان واقعی از «ادامه دادن» می‌نویسید.

ما این قصه را با تجربیاتِ دیگران شروع کردیم، اما حالا نوبت شماست. دوست داریم بدانیم در دنیای شما چه می‌گذرد؟

ما اینجا در بخش کامنت‌ها منتظر شنیدنِ صدایِ شما هستیم. لازم نیست حتماً کامل بنویسید، فقط یک خط کافیست تا بدانیم حال‌تان چطور است.